M. Kemal AYÇİÇEK – 02 Ekim 2007
www.karadenizolay.com
(özel)-Tatil, gezi ağabeyimin deyimiyle “kizirlik” benim işim,
zaman zaman “keşke babamın petrol istasyonu olsaydı” diye
geçirmişim içimden, kimselere çaktırmadan, gezmişim yurdumuzun
öncelikli gezilebilecek yerlerini. Ama gitmediğim yerler var,
görmediğim ama gitmek istediğim yöreler elbette var ama
Karadeniz, bu bölgeyi önce kendi insanımızın gezmesinden
yanayım. İstiyorum ki, bu bölgede yaşayan herkes, mutlaka gezsin
bu bölgeyi adım adım gezsin, öncelikle gezsin!
Neden durmadan bu “gezsin” ifadesini sık kullanıyorum,
bölgemizin kıymetini bölgemize yabancılar doluştuktan sonra fark
etmemiz bize çok şey kaybettirirde ondan. İstiyorum ki, biz
kendi bölgemizi yabancılar rağbet ediyor diye değil, bu bölgenin
yaşayanları olarak gezip, tozmalı, tanımalı ve bilmeliyiz.
Karadenizliyiz ama dikkat edin, kendinizden yola çıkarak bakın,
biraz düşünün sizdebana hak vereceksiniz! Siz mesela, kendi
yaylanızın bulunmadığı hangi vadisine çıktınız ki? Hangi vadiden
yukarılara, bilmeden gittiniz? Var mı gittiğiniz yerler, sayın
bakalım hangi vadilere çıkmışsınız, hangi yaylalardan
geçmişsiniz?
Askerde arkadaşlarım Sumela manastırından söz açıldığında
Trabzonlu olduğum için benden anlatmamı isterlerdi, konuyu
değiştirip, kaçamak cevaplarla geçiştirmenin yollarını arardım.
Sonra da dikkat kesilen birileri, “yoksa sen gitmedin mi
Sumela’ya” deyince de sevmediğim halde yalan söylerdim, “yok
gittim, biliyorum” diye ama yalandı! Mahcup olduğumdan yalan
söylerdim, el alem benim memleketimdeki bir değerden söz ederken
ben kendi memleketimdeki değerden habersiz olabilir mi idim! Ama
olmuştum, askere bile yabancı şubeden İstanbul Eminönü askerlik
şubesinden gitmiştim çünkü! Memleketime yabancı büyümüştüm,
kültürünün, yerelliğinin farkına askerlik dönüşünden sonra
varabilmeye çalıştım.
(fotograf: Haçka yaylası)
Şimdi bir çok gencimiz var ki askerliğine kadar Trabzon’un
dışına çıkmamış ama Trabzon’un ilçelerinden de habersiz, sadece
uzun sokak, kunduracılar, Atapark belki meydanın dışından bile
habersiz. Oysa hep yaylalarımızdan hep Karadeniz Bölgesi’nin
yeşilliklerinden söz edilirken, biz aslında sanki yeşilden
bezginlik içindeyiz. Biz, içinde bulunduğumuz cennetin farkında
değiliz! Ama olmalıyız. Kendi bölgemizin güzelliklerini önce
bizim bilmemiz bizim yaşamamız lazım, çünkü bu öncelikle bizim
hakkımız!
Yabancı turistlerin ziyaretçi sayılarıyla avunuyoruz, bu yıl
oldukça bereketli bir sezon geçirdi bölgemiz turistik tesisleri,
zaman zaman konaklama alanlarında yer bile bulamadılar. Onlar,
yani yabancılar elbette gelecek ama onlardan önce bizim de
Hıdırnebi, Haçkalı, Kayabaşı, Lişer, Kalecik, Yomralıların
yaylası, Taşköprü, Camiboğazı, Zigana, Madur, Zuvas, Ayranlı,
Ovit, Kafkasör, Çakırgöl gibi artık sayın sayabileceğiniz kadar
ama tüm bu güzel mekanları gezmek insana ömür katar!
Nerelere kadar gidebildiniz? Düzköy vadisinden Akçaabatlılar,
Köprübaşı vadisinden de sadece Sürmeneliler mi yararlanmalı?
Vakfikebir, Şalpazarı, veya Çaykara vadisi her bir vadimizin
kendine has kültürünü yerinde yaşamak lazım. Her vadinin kendine
has cezb edici güzel yanları var.
Ama bir yere giderken, illa önceden bilmek gerekmiyor. Bakın
dikkat edin Japon turistlere, şehirde gezerken bile hep yalnız
dolaşıyorlar. İsarilliler de öyle, kimselere muhtaç olmadan ve
yabancı bir ülkenin topraklarında yapayalnız gezebilmek için
adamlar binlerce kilometre uzaklıklardan geliyorlar,
çekinmiyorlar gezmeye, tozmaya ama biz nedense bilmediğimiz bir
yere gitmekten hep çekiniyoruz. Sanki cesaret edemiyoruz, sanki
belki bir başka vadinin yaylasına gidilmesini ….. devamı için
http://www.karadenizolay.com/haber/451-cevre-ve-doga-karadeniz39i-once-biz-gezelim.html
Mesela
onu
Sabah
Karadeniz’de
Mavuş’un
Buzağının
